Wanneer mensen een gedongen verandering meemaken, zeker wanneer die onverwacht komt, dan ervaren zij meestal het verlies. Datgene dat ze gaan missen komt als het ware in hun voorhoofd en benevelt hun hele denken en doen. Het enige dat zij zien is hetgeen ze (gaan) kwijtraken en missen. Het boek wie heeft mijn kaas gepikt geeft daar op een originele manier aandacht aan.

Wanneer je als coach bij zo'n situatie geroepen wordt, dan is de verleiding dan ook groot om aan verliesmanagement te gaan doen. Dat si echter heel iets anders dan mensen helpen om te gaan met veranderingen. Natuurlijk is verlies een onderdeel van (moeten) veranderen en aanpassen. Maar door daar al te lang bij stil te staan wordt het verlies vaak groter dan noodzakelijk.

Wanneer je als coach in staat bent om snel nieuwe deuren en ramen te openen met je klanten, dan gloort er voor hen als snel een nieuwe horizon met mogelijk ongekende kansen. Dat is geen vluchtige positivistische kijk op zaken, maar een gedegen psychologisch feit. Datgene dat de geest het meest ebzet (angst of kans) is de grootse impuls voor iemands handelen. Des te sneller iemand dus kansen ziet in plaats van bedreigingen, des te sneller hij of zij in ebweging komt om zijn eigen situatie ter hand te nemen.

Een goede manier om dat als coach onder de knie te krijgen is een cursus coachen volgen die hier helemaal op is ingesteld. Daar leer je als coach dat mensen niet zielig zijn en geen slachtoffer zijn van allerlei gebeurtenissen in hun leven. Nee, daar leer je dat mensen actoren zijn in hun eigen leven. En je leert er hoe je dat als coach kan versterken.